ما مىدانيم كه به يك فرد انسان كه از روى غريزهء فطرى خود از هر علتى بحث مىكند نمىتوان گفت استثنائا در يك مورد ، غريزهء فطرى خود را رها كند . و اگر گاهى در اثر اشتباه كارى ، ذهن وى از اين بحث منصرف شده به پرستش ماده بپردازد ، غريزهء فطرى وى در پس پرده به فعاليت خود ادامه داده در موقع فرصت ، فرآوردهء خود را بيرون خواهد ريخت . ما با اين بيان به اين نتيجه مىرسيم كه : « بحث و گفتگو در خداى جهان ، فطرى انسان است . » و با اين نتيجه پاسخ پرسش اول از پرسشهاى سه‌گانه كه در آغاز سخن گذاشته بوديم روشن مىشود .